Nieuws

Weather Underground PWS IDRENTHE79

18 juni 2016


april 2015

En toen waren we tweede paasdag opeens allemaal ziek. De paasgourmet dus maar aangepast. Gelukkig viel het voor Renate en de kids wel mee, maar ik (Frans) had er behoorlijk meer last van. Het leek eerst op een beginnende bronchitis, maar in plaats van een paar dagen hoge koorts waarna de temperatuur weer normaal wordt bleef de koorts twee weken aanhouden en wisselde tussen net boven normaal tot 39. Na een week toch maar naar de huisarts, die toch iets van een longontsteking meende te kunnen horen. Resultaat: een antibiotica kuur. Helaas sloeg deze niet aan wat ook nog eens een vrijdagochtendje ziekenhuis (longfoto en bloedonderzoek) opleverde. De opvolgende zwaardere kuur had beter resultaat, maar helaas duurt de nasleep van twee koorts ook een stuk langer dan een dagje griep. Dit hield in dat de Cascaderun, die ik samen met Thijs zou rennen een probleem werd: zou hij hem alleen durfen lopen? Gelukkig was Eline spontaan al een poosje weer bezig met 's avonds een stukje hardlopen, dus ze "wou het wel proberen". Gevolg was: twee hele trotse ouders!


25 maart 2015

Vanwege het 50-jarig huwelijk van Opa en Oma Westerveld (26-3-2015) een boog in elkaar geknutseld van balonnen en deze samen met Geralda en jarige Wouter stiekum op de oprit geplaatst.
Helaas heeft de boog door de storm geen lang leven gehad.


najaar 2012 t/m najaar 2014

Eindelijk weer eens een update (maar even kort als een lijstje):
  • december 2014: Dit jaar kerst in Earnewâld. Lekker rustig. Bouwplaten knutselen. Bezoekje Planetarium.
  • november 2014: Renate heeft een TV gewonnen bij ....... WC-papier. De oude is naar Pa en Ma. En die zijn er maar wat blij mee!
  • 12-10-2014: Een nieuwe mijlpaal: Met het hele gezin de 4 mijl gelopen!
  • augustus 2014: Toch maar een nieuwe auto gekocht. Van het geld wat over was onszelf nog getracteerd op een dagje Amsterdam met als hoogtepunt: One Direction in Madame Tussaud
  • juli 2014: Vakantie in de Eiffel. Nog even safe op een camping waar we al eerder zijn geweest en die goed beviel.
  • mei 2014: Musical "Op de vleugels van de wind". Om en om muzikale bijdrage geleverd met een groep leden van Crescendo
  • maart 2014: met kleintje Crescendo (en het hele gezin) optocht gelopen tijdens Carnaval in Ter Apel. Eline speelt nu ook mee in de Harmonie.
  • december 2013: De kerstvakantie traditie blijft er in: nu een weekendje ondergedoken in Borger. Er hangt nu ook een midwintenhoorn aan de muur die in de maand december gebruikt wordt.
  • 13 oktober 2013: (Als therapie) de 4 mijl (Haren-Groningen) gerend samen met Thijs
  • Augustus 2013: Kleine kindere worden groot: Eline gaat naar het Hondsrug. Bij mij gaat tijdelijk mentaal het licht even uit: blijkbaar eisen de gebeurtenissen rond Renate's herseninfarct en het onvermogen om er op dat moment te kunnen zijn vanwege mijn hernia zijn tol ...
  • 14-06-2013: Mnozil Brass in de Tamboer!
  • juni 2013: Eerste optreden kleintje Crescendo. Het wordt nu ook duidelijk dat dit soort optredens niet meer gaan zonder pijn.
  • 4 mei 2013: En nu hopelijk weer een "normale" dodenherdenking zonder pijn enzo. Nee toch niet: Vlak voor achten, als ik de kippen het hok in wil jagen blijkt deze al bezet te zijn door een Sperwer. Last Post blazen ging weer goed.
  • april 2013: Thijs voor het eerst in het A-orkest van Crescendo, Eline speelt solo tijdens Showconcert.
  • 29-12-2012: Eline (en de rest van haar klas) zitten in de BZT show. Eline ook nog even vol in beeld.
  • Kerstvakantie 2012: Midweek Texel (met witte kunstboom). Dit om de verloren dagen van de zomervakantie in te halen.
  • Eind november 2012: klein binnenbrandje (kortsluiting in elektrische deken) waardoor alle beddegoed en matras vervangen moest worden. Helaas vond de verzekering dat we dat maar zelf moesten betalen ....

9 november 2012

Na het onderstaande verhaal maar even een "losstaande" update, want er is weer vanalles gebeurd.
Allereerst Renate: na haar herseninfarct gaat het steeds weer een klein stukje beter. Sinds begin oktober mag ze weer autorijden (tenminste ...) waardoor haar wereld weer een stuk groter is geworden. Ze houdt nu per dag een planning bij op papier met verplichtingen en doelen, en dat gaat steeds beter. Waar ze nog wel veel moeite mee heeft zijn te veel prikkels van buitenaf. Het gesprek met de Arbo-arts was positief, dus de reïntegratie op school is weer begonnen, en na de eerste week ook weer een weekje stopgezet, maar dat heeft een reden:

In de laatste update (5, hieronder) schreef ik dat het verbazend goed ging met mijn hernia en inderdaad, na drie keer opgeroepen te zijn voor een operatie heb ik afgezegd. Ik had nog niet het gevoeld dat de hernia weg was, maar de pijn was wel weg .... tot drie weken geleden. Toen ik van mijn werk naar huis fietste voelde ik het absoluut niet goed gaan in mijn rug. De pijn werd steeds erger en ik werd bang dat ik niet meer thuis kon komen. Uiteindelijk ben ik toch thuisgekomen, bijna letterlijk van de fiets gevallen en op de bank beland met heel veel pijn. Zo veel dat ik niet meer kon zitten of staan en dat liggen alleen nog een beetje op mijn buik kon, dus ik heb er maar flink wat pijnstillers die nog over waren van de vakantie in gegooid. De volgende dag naar de huisarts, die haar oordeel al klaar had: de hernia was weer terug. Even het weekend afwachten en als het niet veranderde kon ik 's maandags bellen voor een spoedverwijzing naar het ziekenhuis.
Uiteraard werd het niet beter, dus werd de afspraak gemaakt en de dosering pijnstilling flink verhoogd. Een week later zaten we (weer) bij de neurochirurg (na eerst tweeënhalf uur in de wachtkamer te hebben gezeten) en werd ik voor de dinsdag daarop (afgelopen dinsdag dus) ingepland voor operatie. Mooi, nog even naar de narcotiseur en nog een weekje pijn. In die week begon Renate weer te reïntegreren op school. De donderdag ging erg goed maar de vrijdag daarop daarentegen heel slecht, dus na een gesprek met de directeur was ook wel duidelijk dat ze deze week gewoon thuis moest blijven (ik was immers geopereerd en wellicht nog in het ziekenhuis).
Een week naar een operatie toeleven is eigenlijk net te lang, want ik begon behoorlijk nerveus te worden. Dinsdag was de grote dag. Met lood in m'n schoenen naar het ziekenhuis. De operatie viel mee, maar "dag 0" in het ziekenhuis helaas niet. Vanwege het infuus (dat er veel te lang onnodig in heeft gezeten) kreeg ik ontzettende last van mijn blaas. Bovendien mocht ik in tegenstelling wat de fysio 's middags zei van de verpleging niet uit bed. Daardoor voelde ik me erg beroerd. Na een uurtje of 4 slaap 's nachts en het tweede bezoekje van de fysio ging het echter zo goed dat zowel de fysio als de neuroloog me die ochten al naar huis wouden sturen.
Dus de status is nu: ik ben weer redelijk mobiel, loop regelmatig 'rondjes Dingspelstraat', uiteraard samen met Renate, en we kunnen weer echt vooruit kijken. Het vertrouwen is er weer!

12 augustus 2012

Vakantie 2012, Vaals
De foto's: Vakantiefoto's Vaals
En we beginnen dit keer maar eens meteen bij het eind:

9-8-2012

Gisteren (8/8) zijn we vervroegd van onze vakantie uit Vaals terug gekomen. De reden hiervoor is niet mijn hernia, maar het feit dat Renate eergisteren (7/8) onverklaarbare verschijnselen kreeg: 's ochtens zakte ze door haar linkerbeen vanwege een doof gevoel (slapend been). Dit gevoel trok in de loop van de dag naar haar linkerarm en naar haar hoofd. Die hele dag was ze ook extreem apatisch. Daar waar ze voorheen zoveel mogelijk initiatief nam om mij te ontzien was dat in een klap voorbij. Vooral normale simpele dingen gingen niet meer goed: als ze iets uit de koelkast haalde liet ze de deur open staan. Bij het inschenken van wat drinken morste ze op een 'domme' manier. Toen we 's middags even boodschappen gingen doen moest ik haar steeds opporren om het volgende op haar lijstje te gaan zoeken. Ze had dit zelf wel in de gaten maar kon er niets aan doen/veranderen. Die avond zijn we gaan slapen met het idee: als het morgen niet beter is gaan we naar de huisarts.

De volgende ochtend (gisteren dus) leek het eerst wel goed, maar werd het toch snel weer slechter. Omdat Renate erg slecht geslapen had (je haalt je vanalles in je hoofd, zoals een TIA) weet ze het eerst aan vermoeidheid en stress, maar zijn we toch naar de huisarts gegaan.
Na het opnoemen van de symptomen, waarbij ook een tekenbeet enkele maanden geleden en de heftige reactie op een insectenbeet twee weken geleden niet vergeten werden kon de huisarts (naast Lyme en een eventuele burnout) een TIA ook niet uitsluiten en werd ons aangeraden om de eigen huisarts te raadplegen voor het vervolg, zodat we bij thuiskomst meteen 'in de molen' konden. De neuroloog wou Renate echter binnen 48 uur zien, dus een vervroegde afreis was noodzakelijk.

Vandaag (9/8) heeft ze het TIA-poli programma doorlopen (bloed prikken, hartfilmpje, foto van borst, meten van doorbloeding haslslagader, CT scan van het hoofd), waarbij in eerste instantie alles heel goed leek. De CT scan liet echter een behoorlijk grote donkere vlek zien die duidt op vocht (zwelling) in de hersenen. Volgens de neuroloog duidde dit in 95% van de gevallen op een beroerte. Een MRI scan zou hier meer duidelijkheid over moeten geven.
Dit nieuws kwam zo hard aan dat Renate meteen de lichamelijke klachten weer kreeg en dus weer door haar linkerbeen heen zakte en niet meer kon lopen. Dit was voor de neuroloog reden om haar onmiddellijk op een medium care afdeling op te nemen (ze had anders gewoon naar huis gemogen) waar ze nu dus ligt in afwachting van de MRI scan.

Renate is goed aanspreekbaar, motorisch is er weinig tot niets aan de hand en terwijl ik dit typ is ze gewoon met mij aan het Wordfeuden (jaja, het ziekenhuis heeft sinds kort WiFi), maar het apatische (waar ben ik mee bezig, waar moet ik naar toe, wat zeg je eigenlijk tegen mij) is nog niet helemaal over. Ik hoop dat dat komt door vermoeidheid.

Update 1, 10/8/2012

Eigenlijk gaat het heel goed met Renate. Degenen die haar gebeld hebben zullen dat beamen. Nu een paar dagen later merk je als je met haar praat eigenlijk niets meer aan haar behalve dat ze erg moe lijkt maar dat is geen wonder, want na een aantal slapeloze nachten ís ze dat ook. Uitval in arm en been is gereduceerd tot wat minder kracht, een ander gevoel.

Naast dat de 'revalidatie' (fysiotherapie) op een hele positieve manier is begonnen krijgt ze ook de nodige aandacht van de specialisten. Hoewel de MRI inmiddels vamiddag is geweest is daar nog geen uitslag van. Maar ook als uit de MRI geen uitsluitsel over de oorzaak kan geven wil de cardioloog meer onderzoeken gaan doen omdat de ziekteverschijnselen gewoon niet bij een persoon van zo'n jonge leeftijd passen.

Ook positief is dat Renate verhuisd is naar een twee persoons kamer (3.32, een deurtje verder dus), dus geen medium care meer. Dit is voor haar beter i.v.m. de nachtrust.
In principe is Renate volledig mobiel dus is ze niet beperkt tot 2 personen per bezoek. Wel graag even melden als je haar wilt bezoeken.

Gelukkig lijkt het er dus op dat het helemaal de goede kant op gaat, hoewel de zorgen voor de toekomst uiteraard blijven (autorijden, les geven, muziek maken).

Update 2, 12/8/2012

Vorige keer een positief bericht, dit keer toch een stuk gematigder.

Dat heeft een aantal redenen.

De uitslag van de MRI is bekend. Daarmee komt ook het besef dat het niet "meevalt", dat het niet maar een TIA zou zijn ofzo, nee het is gewoon keihard een echt herseninfarct. Niks geen gebagatelliseer meer dus "dat het wel meevalt omdat ze zo goed is".

Ook komt bij ons beiden het besef dat Renate niet "even" een paar dagen in het ziekenhuis ligt in afwachting van de MRI, maar dat ze gewoon in de hele molen terecht gekomen is van een reeks onderzoeken en revalidatie. Op dit moment wordt haar hartslag continu in de gaten gehouden en wil de cardioloog nog een slokdarm echo (een heel vervelend onderzoek) doen.

Vandaag was Renate heel er moe en heel erg angstig. Ze was bang dat we haar dingen niet vertelden en dat het in werkelijkheid dus nog veel erger was. Haar hartslag was ook niet goed geweest waardoor ze weer angstiger werd en haar hart nog meer op hol sloeg. Reden daarvoor is ook dat ze van de nachtzuster een foldertje over beroertes heeft gehad die ze nog niet had mogen hebben. Vanwege de enge dingen die er in staan .....

De kinderen zijn vanmiddag niet meegeweest. Met pijn in haar hart, maar door de moeheid, hoofdpijn en de problemen met concentratie kon het gewoon even niet.

Het geluk van "ik kan nog bijna alles" slaat nu om in "ik kan straks een heleboel niet meer". De revalidatie zal echt lang gaan duren, en hoewel je aan Renate niets ziet en normaal met haar kan praten is er echt wel wat aan de hand. Daarom de vraag aan jullie allen: behandel haar niet of ze gek is of een paria (een beroerte is voor zover ik weet niet besmettelijk), maar als ze in een gesprek ongeinteresseerd lijkt is dat echt een concentratieprobleem. Harde geluiden en muziek kan ze nu nog niet aan.

Op dit moment leven we van dag tot dag omdat voor mij vrijdag de hernia-molen begint. We zien wel ..... Zeker is dat er nog de nodige terugvallen zullen komen.

Ik wil toch positief eindigen: het gaat echt goed met Renate. Ze is na een huildag al wel weer wat opgeknapt.
De hele vakantie (en dus ook in het ziekenhuis) heeft ze met haar vaste Wordfeudmaatje Geert het spelletje doorgespeeld op de iPod. Pas gisteren na de uitslag ven de MRI heeft ze hem verteld dat ze in het ziekenhuis lag met een herseninfarct. Ik had er graag bij willen zijn om de reactie van Geert te zien ...

Update 3, 14/8/2012

Renate was de afgelopen dagen heel erg moe en heel erg bang. Ze had de angst dat wij (en de doktoren) informatie achterhielden en het allemaal nog veel erger was. Daardoor kon ze niet inslapen omdat ze bang was niet meer wakker te worden. Vanwege veranderd evenwicht etc. zette ze zich ook zowel fysiek als mentaal steeds schrap. Dat terwijl wij zagen dat het fysiek steeds beter ging. Je merkt niets aan haar als je met haar praat. Dat gevoel had zij wel: alles komt langzaam binnen en de reactie is ook vertraags. Dat is dus niet zo. Het tijdsbesef was compleet verdwenen.

Vandaag is gelukkig de knop omgegaan.

Ze had goed geslapen en werd wakker en begon zich opeens te beseffen dat wij niet steeds op bezoek waren omdat we medelijden hadden, maar omdat we bezorgd zijn. Met dat gevoel kon ze ook toegeven aan aan de situatie. Uiteraard blijft de angst voor de onderzoeken en de uitslagen en het verdere vervolg.

Update 4, 18/8/2012

Voor degenen die het nog niet meegekregen hebben: Renate is sinds woensdagavond weer thuis. In het zkh kon ze niet uitrusten. Donderdag een fijne dag gehad, maar vrijdag kwam de klap. Ongenadig. Bij mij kwam de paniek van wat er met mij zou gebeuren (gesprek neuroloog) en hoe het allemaal verder moest. Na een week (eigenlijk een half jaar) pijn lijden en toch 100% geven was de koek in een keer op. Het gesprek met de neuroloog ging goed: dinsdag mag ik al naar de neurochirurg. Geen idee op wat voor termijn een operatie is, maar er wordt in ieder geval vaart achter gezet. Die angst en het feit dat de neuroloog me ver door de pijngrens heeft laten gaan maakte dat het vrijdag niet goed ging. Dat had ook zijn effect op Renate. In het kort: Renate heeft nu kalmeringstabletten om in ieder geval te kunnen slapen, de kinderen zijn nu bij opa en oma en de andere oma helpt nu (in ons tempo!) in huis een beetje mee. Gisteravond om 19:00 naar bed gegaan, vanmorgen om 10:00 opgestaan. En nu gaat het gelukkig weer een stukje beter.

Update 5, 27/8/2012

Tijdens een dikke week kachelen zijn er de nodige stapjes gezet. Zowel vooruit als achteruit. Na een weekend tot rust komen zonder de kinderen hebben we het leventje weer langzaam opgepakt. Heel langzaam: de ene dag voor het eerst weer fietsen, de andere dag voor het eerst weer alleen boodschappen doen. De rode draad was echter steeds: hoe moeten we (met het hele gezin) ons leven nu gaan inrichten. Renate heeft nog steeds problemen met initiatief, concentratie (focussen op 1 ding), emotie en is nog steeds erg snel moe (vooral in haar hoofd) en in de war.
Daardoor nemen we soms te grote stappen, wat dan weer averechts werkt.

Wel een hele grote stap vooruit is dat het opeens verbazend goed gaat met mijn hernia. Na een lange periode van pijn zijn de klachten sinds vorige week zo afgenomen dat ik zelfs geen pijnmedicatie meer neem. Dit verwarde Renate (en mij) nog weer extra, maar gelukkig hebben we een expert in de familie: Een operatie kan op elk moment nog afgezegd worden, dus de molen blijft nog zo lang doordraaien als nodig is. Het feit dat een operatie (en dus 4-6 weken revalidatie) misschien niet eens nodig zou kunnen zijn geeft ons nu ook weer rust.

Het leventje begint weer te draaien: De kinderen zijn naar de spelweek, ik heb de nodige uren thuisgewerkt en zal mijn gezicht ook weer op kantoor moeten laten zien. Voor Renate zal zowel werk als hobby (muziek maken) er voorlopig nog niet in zitten en ook ik wil mij daar waar mogelijk is gaan beperken. Hopelijk kunnen we t.z.t. weer aansluiting vinden.

Kleine stapjes voorlopig.

wordt vervolgd ...